คุณพี่คนนี้ เคยสปอยล์หนังเรื่องหนึ่ง อ่านแล้วก็เบลอๆ (อ่าว) ตอนนั้นมันง่วงนิ
แต่ว่าเพิ่งมานึกได้สองสามวันก่อน ไม่ใช่หนังเศร้า
แต่เราอยากจะร้องไห้ (แต่ร้องไม่ออก) ปวดหัวด้วย (ตกลงเราสับสนอะไรในตัวเองรึป่าวเนี่ย?)
สมมตินะ สมมติ
ผมมีสมองที่มีสมรรถภาพปานกลาง เอาชนิดว่าสอบได้เจ็ดสิบ แต่มีคนได้เต็มประมานสามร้อย อีกทั้งผมติดจะขี้เกียจอยู่หน่อยๆด้วย
อาจารย์ของผมเป็นคนใจดี ให้โอกาส แต่เข้มงวด
เทอมนี้อาจารย์แกเอือมความขี้เกียจที่สวนทางกับพัฒนาการทางสมองของผม ท่านอาจารย์เลยบอกว่า คุณมีทางเลือกสองทาง...
หนึ่ง เทอมนี้คุณอยู่เฉยๆ ไม่ต้องกระดิกซักนิ้ว คุณเอาเกรดB ไปเลย
กับสอง คุณต้องเรียน ต้องตั้งใจเรียนแล้วสอบ แต่อาจารย์จะให้คุณเกรดA B C หรือD ก็ได้
ผมควรจะเลือกทางไหนดี เมื่อตอนนี้มันไม่ใช่สถานการณ์สมมติ
ผมควรพอใจในสิ่งที่ตัวเอง(กำลัง)จะได้...
หรือผมควรมานะพยายามตามที่ใครๆเค้าพูดกัน แล้วก็ยอมรับผลที่ตามมา (แม้ว่ามันจะมีความเสี่ยงสูงที่จะออกมาเป็นเกรดC หรือ D ก็ตาม)
หลายครั้งที่ผมสับสนน่ะนะ...
***********************************************
*auae* t(-"-t) >> ขอบคุณนะคะ ^^ ส่งems ไปหาแล้วนะ
antzzer >> เราจะเลือกความภูมิใจล่ะ แม้ว่ามันจะเสี่ยงต่อความผิดหวังก็ตามขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ ขอบคุณจริงๆ (^^)
ป้าพิม(เหมือนก็เหมือน ขัดใจมากเด๋วความดันขึ้น) >> งือๆๆๆ กรูเครียดดดดดดดดดดดดด
กรูว่าจะไม่สนใจใครแล้วนะ แต่ถ้าไม่เข้าหมอ ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่ากรูจะมีเงินเลี้ยงแม่
แต่ยังงัยกรูก็ต้องลอง กรูจะไม่มีทางเสียใจแน่ (รึป่าว แล้วทามมายมรึงไม่อ๊านนนนนนนน)
งั้นกรูไปอ่านแล้ว thanx มากๆ อย่างน้อยกรูก็มีเพื่อเป็นหมอจีหมอไอซ์หมอส้ม
