:: Savour :: | Fan Fiction G-Defend | 1/3

posted on 22 Jul 2013 20:49 by longata in Heread directory Fiction, Cartoon

| Fan Fiction G-Defend | :: Savour ::

| Pairing | :: Leo x Yuji ::

* ตัวละครหลักสองตัวนี้ไม่มีอยู่ในหนังสือนะคะ มโนเองล้วน *

 

POV :: ยูจิ

 

“ยูจิ  ชูว์ครีมกับเค้กช็อกโกแลตของฉันเสร็จรึยัง!?”

 

เงาดำทะมึนที่เห็นมาแต่ไกลเท้าแขนลงหน้าเคาท์เตอร์คุกคามโรงอาหารของ JGD ช่วงบ่ายๆเช่นนี้เป็นประจำ ไม่เว้นแม้กระทั่งวันสุดท้ายของเดือนมีนาคม

 

“ยังครับ ตอนนี้เหลือส่วนของอุเอคุสะอยู่ คุณลีโอต้องต่อคิวครับ” ถ้ามีคนถามว่าผมเป็นใคร ถึงใจกล้าต่อปากต่อคำกับจอมเผด็จการของหน่วย ผมจะตอบว่าลองมาเจอแบบนี้ทุกวันไหมล่ะครับ เดี๋ยวก็พูดได้เอง

 

“ลีโอเขาอดนอนมาหลายชั่วโมงแล้วล่ะ ยูจิไปหาอะไรให้ลีโอกินเถอะ  เดี๋ยวของอุเอคุสะชั้นจัดการเอง” อาซาโนะพูดอย่างใจดี ผมหันไปมองเชฟคนอื่นๆก็ได้รับยิ้มหวาดๆแบบที่แปลความหมายไม่ออกเป็นกำลังใจ

         

“ก็เป็นแบบนี้ซะทุกที” ผมพูดอุบอิบอยู่กับตัวเอง

 

“บ่นอยู่ได้ ถ้ากลับมาแล้วไม่มีให้กินล่ะน่าดู” เงานั้นจากไปทิ้งความหงุดหงิดไว้ให้ผม

 

แล้วจะให้ผมทำอย่างไร นอกจากจะตีส่วนผสมของเค้กโดยไว และด้วยความที่เป็นของถนัดบวกกับจริงๆแล้วผมก็แอบใช้ช่วงว่างตอนเช้าทำชูว์ครีมไว้แล้ว เมนูโปรดของยักษ์บ้าของหวานก็เสร็จในเวลาไม่นาน

 

“หายไปไหนของเขาเนี่ย ไหนเห็นเร่งจริง ทำเสร็จแล้วก็ไม่มาเอา” บางทีผมก็สงสัยความอดทนของตัวเองว่ายั้งมือไม่ใส่ยาพิษลงไปได้อย่างไร

 

“ก็เอาไปให้ลีโอที่แผนกสิ ยูจิ” อาซาโนะตะโกนมาจากหน้าเตาอบ  เฮ้! ผมจำได้นะครับว่าเขาจ้างผมมาเป็นเชฟไม่ใช่เด็กเสิร์ฟ แล้วนี่จะถือหางกันไปถึงไหนแค่นี้คุณลีโอก็เอาแต่ใจจะแย่อยู่แล้ว 

 

แต่ก็อีกนั่นล่ะ ตอนนี้ผมกำลังเดินถือเค้กกับชูว์ครีมไปที่แผนกพัฒนาอาวุธและเก็บกู้วัตถุระเบิด

 

"อ้าว ยูจิ มาถึงนี่เชียว เจ้าลีโอนั่งอยู่ที่โต๊ะนั่นน่ะ" คุณอเล็กซ์ทักผมอย่างร่าเริงเหมือนเคย

 

"หอมกลิ่นเค้กจังน้าาา”

 

"สวัสดียูจิ รบกวนอยู่เรื่อยเลย ลีโอเนี่ยเอาแต่ใจจริงๆ”

 

"ฮ่าฮ่า เจ้าลีโอ เอาอีกแล้ว”

 

"ยูจิ.."

 

"ยูจิ.."

 

ผมเหมือนโดนพายุทะเลทรายลูกใหญ่ๆพัดผ่าน ตอนแรกก็คุณมายะกับคุณอุซางิ ตามมาด้วยเสียงทักของคุณคุโรและคนอีกเกือบทั้งแผนก ทั้งแซว ทั้งขำ บางคนก็สงสารแต่แอบยิ้ม

 

มันยังไงกันล่ะเนี่ย!?

 

ทั้งๆที่คนทั้งแผนกรู้ถึงการมาของผม แต่เจ้าตัวที่ผมตั้งใจมาหากลับนั่งง่วนกับอะไรสักอย่างหน้าคอม เห็นแล้วอยากจับเค้กกับชูว์ครีมกรอกปากซะจริงๆ

 

"คุณลีโอครับ ขนมที่สั่งไว้ได้แล้วครับ" ผมทำน้ำเสียงให้เหมือนเด็กเสิร์ฟ

         

"ยุ่ง!”

         

เฮ้ย!? น้ำตาลต่ำหรือไงเนี่ย เห็นทีท่าแล้วดูผมจะทำคุณกับคนไม่ขึ้น ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้กินอาหารฝีมือผมอีกเลย! ระหว่างที่กำลังเคืองและจะชิ่งกลับห้องครัว มือของคุณลีโอก็ดึงเสื้อผมไว้

 

"ไม่ใช่ หมายถึงฉันกำลังยุ่งอยู่ เอามานี่สิ” คุณลีโอเอาถุงขนมจากผมที่ยืนโกรธอยู่ไปแกะห่อแล้วก็ยื่นคืนมาให้ผม อ่าว ไม่กินไปล่ะครับ

 

"ป้อนหน่อย”

         

เสียงหัวเราะดังกันทั้งแผนกที่ไม่รู้แอบมาฟังกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่ามกลางเสียงนั่นผมได้ยินใครสักคนพูดว่า 'โดนลีโอมันแกล้งอีกแล้ว'

                   

หลังจากที่เส้นทางชีวิตของผมเปลี่ยนจากเชฟมาเป็นเด็กเสิร์ฟ แล้วตอนนี้ก็ผลิกผันเป็นพี่เลี้ยงคอยป้อนข้าวป้อนน้ำกำลังนั่งจิ้มเค้กที่ตัวเองทำเป็นคำๆใส่ปากคุณลีโอ

 

‘กินไม่รู้จักพอสักที’ ผมนึกในใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ก็หน้าคุณลีโอตอนทำงานดูจริงจังมากจนผมเห็นแล้วก็อดนึกชมไม่ได้ นึกถึงคำว่า ’หมียักษ์ทนสภาพ’ ที่คนในกองกำลังชอบเรียกลับหลังซึ่งนั่นอธิบายความเป็นตัวตนของคุณลีโอได้อย่างดี นอกจากจะตัวใหญ่ โหด เผด็จการ และอดนอนเก่งแล้ว เคยมีเรื่องเล่าทำนองว่าคุณลีโอเอาระเบิดเป็นกิโลไปเผาค่ายของฝ่ายศัตรูด้วยตัวคนเดียวสมัยเป็นทหาร หรือลือกันว่ายังมีกระสุนฝังอยู่ในตัวคุณลีโอหลายนัด รวมถึงในกะโหลกที่หมอไม่กล้าผ่าตัดเอาออก ผมว่าเรื่องหลังนี่คงจะดูหนังมากเกินไป ทั้งหมดนี้ทำให้นอกจากคนในฝ่ายก็ไม่มีใครกล้าคุยกับคุณลีโอ รวมถึงสาวๆที่เลือกจะมองข้ามความหล่ออันดับต้นๆของกองกำลังคนนี้ไป

 

“ค่ แอบมองหน้าฉันเป็นพายแอปเปิ้ลนะ” คุณลีโอพูดทั้งๆที่ตายังจ้องตัวอักษรและตัวเลขที่พันกันยุ่งเป็นร้อยๆตัวบนหน้าจอคอมทำเอาผมสะดุ้ง สงสัยจะมองหมีเล่นคอมนานไปหน่อย แต่ก็โอเค เห็นว่าตั้งใจทำงานนะเนี่ย

 

“งั้นผมขอตัวไปช่วยอาซาโนะเตรียม..”

 

“อีกห้านาที ฉันว่าจะไปนอนที่โรงอาหารเหมือนกัน”

 

เอ้า!.. ข้อหนึ่งนั่นมันโรงอาหารนะครับ ข้อสองคุณลีโอจะนอนก็ไปนอนสิครับ ผมจะไปทำงานนี่

 

ที่สุดแล้วห้านาทีต่อมาผมก็เดินมาโรงอาหารกับคุณลีโอ เดินอ้อมไปที่โซฟาติดผนังตรงมุมห้องอาหารแล้วล้มตัวนอนลงทันที ก็ที่ประจำของเขาอีกนั่นล่ะ ผมเคยถามว่าทำไมถึงไม่ไปนอนห้องพยาบาลคุณลีโอบอกสั้นๆว่ารำคาญคุณนิชิวากิ แล้วจะให้ผมทำอย่างไรได้

 

ø ø ø ø ø

 

สามชั่วโมงที่วุ่นวายในห้องครัวกับมื้อเย็นวันนี้ผ่านไป ถึงจะเหนื่อยแต่ก็เป็นงานที่ผมชอบและมีความสุข

 

“คุณลีโอ ตื่นเถอะครับ”

 

เมื่อหมดหน้าที่เชฟเพราะคนในโรงอาหารเริ่มบางตา ผมก็โดนยัดเยียดภารกิจปลุกร่างสูงที่นอนอยู่บนโซฟาให้มากินมื้อเย็นที่ช้ากว่าคนอื่นเขาไปราวชั่วโมง

 

“คุณลีโอได้เวลาทาน..” ผมเร่งเสียงให้ดัง แล้วก็ได้ผลเมื่อคุณลีโอเปิดเปลือกตา ดวงตาฉายชัดแววรำคาญ รำคาญเอามากๆซะด้วย

 

งานเข้าแล้วไงล่ะ

 

“อะ..เอ่อ..” คำพูดผมติดคอขึ้นมากะทันหัน

 

ผมกรอกตาล่อกแล่กหาทางหนีทีไล่เตรียมวิ่งกลับห้องครัว แต่คุณลีโอก็คว้าเอาข้อมือผมดึงตัวเองขึ้นนั่งสำเร็จ แต่มีแรงฉุดระลอกสองที่ผมไม่ทันคาด ผลที่ออกมาก็กลายเป็นว่าผมล้มลงบนโซฟา ถ้าจะพูดให้ถูกคือนั่งคร่อมคุณลีโอบนโซฟา ส่วนคุณลีโอเปลี่ยนมาจับไหล่ผมอีกมือก็จับคางแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้เสียเอง 

 

ใกล้จนเห็นยิ้มเจ้าเล่ห์ของคุณลีโอเป็นภาพเบลอๆ

 

ริมฝีปากของคุณลีโอก็แตะลงมาที่ปากผม กลิ่นของเค้กช็อกโกแลตที่ผมทำลอยมาจางๆ หลังจากนั้นรู้สึกเหมือนจะขมรสโกโก้นิดหน่อย 

 

ผมรู้แค่นั้นจริงๆ

 

มารู้สึกตัวอีกทีตอนเดินกลับเ